جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٠٠ - غزل ٤٠٣ خيال روى تو در كارگاه ديده كشيدم

و گويا پس از آن گفتگوها و اظهار اشتياق، وصالش دست داده كه مى گويد:

نسيمهاى رحمت دوست و نفحات جان فزايش وزيدن گرفت و مژده وصالم بياورد و به الطاف او آگاه نمود و از ناراحتيهاى هجران خلاصى‌ام بخشيد.

و يا بخواهد بگويد: نسيمهاى جان فزاى او پرده از كثرات برداشت و بوى او را از ملكوت آنها استشمام نمودم؛ كه:

«إلهى! تَناهَتْ أبْصارُ النّاظِرينَ إلَيْكَ بِسَرآئِرِ القُلُوبِ ..

هَتَكْتَ بَيْنَكَ وَبَيْنَهُمْ حُجُبَ الغَفْلَةِ، فَسَكَنُوا فى نُورِكَ، وَتَنَفَّسُوا بِرَوْحِكَ؛ فَصارَ قُلُوبُهُمْ مَغارساً لِهَيْبَتِكَ، وَأبْصارُهُمْ مَآكِفاً لِقُدْرَتِكَ، وَقرَّبْتَ أرْواحَهُمْ مِنْ قُدْسِكَ.»

[١]: (معبودا! ديدگانِ آنان كه با چشم دل به سوى تو ناظرند، باز ايستاده ... حجابهاى ميان خود و ايشان را دريدى، تا اينكه در نورت جاى گزيده، و با رحمتت نَفَس كشيدند، پس نهال هيبت و عظمتت را در دلهايشان نشانده، و ديدگانشان را به قدرتت خيره ساخته، و جانهايشان را به مقام پاك و قدست، نزديك گرداندى.)

محبوبا! قسم به آنان كه جز بندگى تو ندانند (انبياء و اولياء :)، روشنى چشم و نور ديده خواجه به توست، بى ديدارت به پيش چشمم عالم نورى ندارد.

به گفته خواجه در جايى:

[١]- بحارالانوار، ج ٩٤، ص ٩٥، ٩٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٠، ص ١٦٨.