جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٤ - غزل ٣٩١ به تيغ گر كشد دستش نگيرم

اى دوست! هنگامى كه غم زمانه مرا به دست غفلت سپرد و از توام جدا سازد؛ كه:

٢٧٦٩

«وَيْلٌ لِمَنْ غَلَبَ عَلَيْهِ الغَفْلَةُ! فَنَسِىَ الرَّحْلَةَ وَلَمْ يَسْتَعِدَّ.»

[٢]: (واى بر كسى كه غفلت بر او چيره گشت! و در نتيجه، كوچ [به آخرت‌] را از ياد برده و آماده نشد.- نيز:

٢٧٧٠

«وَيْحَ ابْنِ آدَمَ ما أغْفَلَهُ! وَعَنْ رُشْدِهِ ما أذْهَلَهُ!»

[٣]: (واى بر پسر آدم كه چقدر غافل است، و رشد و هدايت به راه راست را زود فراموش مى كند.)، چه چيز جز شراب ذكر و ياد و مشاهده‌ات مرا از اين غفلت و جدايى مى رهاند؟! كه: «وَ يَهْدِي إِلَيْهِ مَنْ أَنابَ، الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ. أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»[٤]: (و هركس كه به تمام وجود به او بازگشت نمايد، به سوى او رهنمون مى شود. آنان كه ايمان آورده و دلهايشان به ياد خدا آرام مى گيرد. آگاه باشيد! كه دلها تنها به ياد خدا آرام مى گيرند.) به گفته خواجه در جايى:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٤، ص ٣٤٥.

[٢] ( ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب الغفله، ص ٢٩٦.

[٣] ( ٢، ٣) غرر و درر موضوعى، باب الغفله، ص ٢٩٦.

[٤] - رعد: ٢٧- ٢٨.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٣، ص ٩٢.