جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٨ - غزل ٣٨١ شممت روح وداد و شمت برق وصال

درست است دشمن و شيطان نمى پسندد كه ميان تو و دوست صلح افتد و همواره در فكر آزارت مى باشد، امّا چون آثار صلح و صفاى ميان خود و او را استشمام نموده اى و مژده وصلت داده، جور و ستم رقيب را مى توان نديده گرفت.

به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است بخواهد بگويد: چون ميان دوست و تو صلح و آشتى حاصل شود، فناى خود و موجودات را فعلًا و صفتاً و ذاتاً، با ديده دل مشاهده خواهى نمود. آنجا شيطان و رقيب هم كه يكى از موجودات است، ديده نخواهد شد. چه رسد به جور او. (اين معنى ظريف است، دقّت مى خواهد.)

محبوبا! حال كه بنا دارى جلوه بنمايى، مرا در آرزوى ديدارت مگذار و از ناراحتى هجرانم خلاصى بخش. تا كِىْ به خيال ديدارت بسر برم.

به گفته خواجه در جايى:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٥٠، ص ٣٩٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٩، ص ٢٤٦.