جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٩ - غزل ٣٨١ شممت روح وداد و شمت برق وصال

معشوقا! دل تنگ و عالَم عنصرى‌ام از تو آب حيات تمنّا دارد، و مى خواهد به جمال و وصال تو راه يابد. عالم بشريّت را چه اقتضاء كه با تو انسى حاصل كند، اين محال انديشى است كه با وجود خود و تعلّقات عالَم بشريّت بخواهم تو را دربر گيرم.

در جايى مى گويد:

محبّت محبوب، با خميره جان و فطرتم آميخته و از او نمى توانم دل بركنم، و چنانچه گاهگاهى اظهار ناراحتى از وى مى كنم بدان جهت است كه مرا مورد عنايت قرار دهد، و گرنه كيست كه بتواند از جان خويش ملالت خاطر پيدا كند.

در جايى مى گويد:

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩٧، ص ٤٢٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩، ص ٧٠.

[٣] - ابين بيت و بيت آتيه در حاشيه از نسخه خطى نقل شده.