جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥١ - غزل ٣٨١ شممت روح وداد و شمت برق وصال

فاش مى گويم و از گفته خود دلشادم‌

بنده عشقم و از هر دو جهان آزادم‌

طاير گلشن قدسم چه دهم شرح فراق‌

كه در اين دامگه حادثه چون افتادم‌

نيست بر لوح دلم جز الفِ قامت يار

چه كنم حرف دگر ياد نداد استادم‌[١]

قتيل عشق تو شد حافظ غريب، ولى‌

به خاك ما گذرى كن كه خون ماست حلال‌

فاتحه اى چو آمدى بر سر خسته اى بخوان‌

لب بگشا كه مى دهد لعل لبت به مرده جان‌

آن كه به پرسش آمد و فاتحه خواند و مى رود

كو نفسى كه روح را مى كنم از پى‌ات روان‌[٢]

منم غريب ديار و تويى غريب نواز

دمى به حال غريب ديار خود پرداز

گرم چو خاك زمين خوار مى كنى سهل است‌

خرام مى كن و بر خاك سايه مى انداز[٣]