جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٥٣ - غزل ٣٨٢ ساقى بيار باده كه آمد زمان گل

از اين غزل معلوم مى شود خواجه و همراهان طريقش را روزگار هجران بسر آمده و يا مژده وصالى به مشام جانشان رسيده كه مى گويد:

اى محبوبى كه عاشقان را به شراب ديدارت بهره‌مند مى سازى! اكنون كه فصل بهار است، باده ذكر و مراقبه و توجّه به خودت را با مشاهده ملكوت مظاهرت به ما عنايت كن، تا سرمست و بهره‌مند از جمالت گرديم، و از توبه اى كه كرده بوديم كه ديگر مى ننوشيم و با تو انسى نداشته باشيم، توبه نماييم، و با گل جمالت همنشين گرديم.

در جايى مى گويد:

كنايه از اينكه: اى دوست! حالِ انس و باده ذكر و مراقبه اى به ما عطا كن، تا به كورى زاهد و بد گويان، كه نمى خواهند با تو انسى داشته باشيم، به ميان چمنزار.

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٧، ص ٣٤٧.