جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٨ - غزل ٤١٨ روزگارى شد كه در ميخانه خدمت مى كنم

اى دوست! مرا به خود راه ده و بپذير، و بديها و گفتار نالايق مرا كه مقام قدست از آن منزّه است، نديده بگير، و از دليريهايم با خود بگذر؛ زيرا من به فهم خويش با تو سخن مى گويم، نه آن گونه كه تو هستى.

در جايى مى گويد:

بدين جهت امروز به فكر عشرت با دوستم، و مى خواهم به شناسايى و الفت خويش نسبت به او بيفزايم، كه دانسته‌ام كسى فردا از حساب قيامت آسوده خاطر است، كه در اين عالم قرب و انس با او را اختيار نموده باشد؛ كه: «إِنَّهُمْ لَمُحْضَرُونَ إِلَّا عِبادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ»[٢]: (بدرستى كه همه آنها احضار مى شوند، مگر بندگان مُخلَص و به تمام وجود پاك خدا.- نيز:

٢٩٢٢

«يُبْعَثُ الخَلْقُ وَيُناقَشُونَ الحِسابَ، وَهُمْ مِنْ ذلِكَ آمِنُونَ.»

[٣]: (خلايق بر انگيخته شده و به سختى به حسابشان رسيدگى مى شود، و ايشان از اين كار آسوده و در امانند.).

[١]- ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧، ص ٧٥.

[٢] - صافّات: ١٢٧- ١٢٨.

[٣] - ارشاد القلوب، جزء ١، باب ٥٤، ص ٢٠٢.