جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣ - غزل ٣٦٤ زبان خامه ندارد سر بيان فراق

صبر كن حافظ! به سختى روز و شب‌

عاقبت روزى بيابى كام را[١]

ز سوز عشق، دلم شد كباب، دور از يار

مدام خون جگر مى خورم ز خوان فراق‌

نه من دلشده از دست تو خونين جگرم‌

از غم عشق تو پر خون جگرى نيست كه نيست‌

از سر كوى تو رفتن نتوانم گامى‌

ور نه اندر دل بيدل سفرى نيست كه نيست‌

تو خوداى شعله رخشنده! چه دارى در سر؟

كه كباب از حركاتت جگرى نيست كه نيست‌[٢]

ز شوق روى تو جانا! بر اين اسير فراق‌

همان رسيد كز آتش به برگ كاه رسيد[٣]

كنون چه چاره كه در بحر غم به گردابى‌

فتاده كشتى صبرم ز بادبان فراق‌

بخت از دهانِ يار نشانم نمى دهد

دولت، خبر ز راز نهانم نمى دهد