جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤١ - غزل ٣٦٤ زبان خامه ندارد سر بيان فراق

آستانه تو سر نهادم به اميد اينكه مرا به خود راه دهى. حال كه عنايتى نمى فرمايى، ناچار سر بر آستانه فراق مى نهم. بخواهد بگويد:

٢٧٠٩

«إلهى! لا تغْلِقْ عَلى‌ مُوَحِّديكَ أبْوابَ رَحْمَتِكَ، وَلا تَحْجُبْ مُشْتاقيكَ عَنِ النَّظَرِ إلى‌ جَميلِ رُؤْيَتِكَ. إلهى! نَفْسٌ أعْزَزْتَها بِتَوْحيدِكَ، كَيْفَ تُذِلُّها بِمَهانَةِ هِجْرانِكَ.»

[١]: (معبودا! درهاى رحمتت را بر روى اهل توحيدت مبند، و مشتاقان خود را از مشاهده ديدار نيكويت محجوب مگردان. بار الها! نَفْسى را كه با توحيدت گرامى داشتى، چگونه با پستى هجرانت خوار نمايى؟)

دلبرا! عمرم بسر آمد و بال و پرى كه براى پرواز به عالَم قرب و وصالت داشتم همه ريخت، و قدرت و توانائيم از دست شد، ديگر چگونه بال و پر بگشايم براى قربت؟.

در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

[١]- بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠٧، ص ١٠٨.