جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٧ - غزل ٥٠ به جان خواجه و حق قديم و عهد درست

خواجه در جايى:

آرى، هرچيز شكسته شود فاقد ارزش مى گردد، امّا دل با شكسته شدنش ارزش يافته و مورد لطف حضرت دوست قرار مى گيرد؛ كه:

٣٨٥

«.. لِأنّى عِنْدَ المُنْكَسِرَةِ قُلُوبُهُمْ.»

[٢]: (... زيرا من در نزد شكسته دلان هستم.)، خواجه هم مى خواهد بگويد: اى دوست! دل شكسته به فراقم را به وصال خود خريدارى نما؛ كه:

٣٨٦

«إلهى! كَسْرى لا يَجْبُرُهُ إلّالُطْفُكَ وَحَنانُكَ، وَفَقْرى لا يُغْنيهِ إلّاعَطْفُكَ وَإحْسانُكَ ... وَكَرْبى لا يُفَرّجُهُ سِوى‌ رَحْمَتِكَ، وَضُرّى لا يَكْشِفُهُ غَيْرُ رَأْفَتِكَ، وَغُلَّتى لا يُبَرّدُها إلّاوَصْلُكَ.»

[٣]: (معبودا! شكسته دلى‌ام را جز لطف و مهربانى‌ات درمان نمى كند، و فقر و نادارى‌ام را جز عنايتِ و نيكى تو بى‌نياز نمى نمايد ..

و غم و اندوه شديدم را جز رحمتت پايان نمى دهد، و رنج و آلامم را جز رأفت و مهربانى‌ات برطرف نمى سازد، و سوز و حرارت درونى‌ام را جز وصالت فرو نمى نشاند.) و به گفته خواجه در جايى:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٠، ص ٣٨٧.

[٢] - ارشاد القلوب، باب ٣٢( فى الخشوع للَّه سبحانه والتذلّل له تعالى)، ص ١١٥.

[٣] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩- ١٥٠.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٣، ص ٢٣٦.