جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٨ - غزل ٢٩ سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دارند از تو، و به ملكوتشان دارند؛ پس همه را سزد كه سرخشوع و خضوع و ذلّت در پيشگاهت فرو آورند؛ كه: «وَ لِلَّهِ يَسْجُدُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ»[١]: (و آنچه در آسمانها و آنچه در زمين است تنها براى او سجده و كرنش مى كنند.- نيز:

٢٢١

«وَبِقُوَّتِكَ الَّتى قَهَرْتَ بِها كُلَّ شَىْ‌ءٍ، وَخَضَعَ لَها كُلُّ شَىْ‌ءٍ، وَذَلَّ لَها كُلُّ شَىْ‌ءٍ.»

[٢]: ( [و از تو مسئلت دارم‌] به توانايى و قدرتت كه با آن بر هر چيز چيره گشتى و همه اشياء در برابر آن فروتن و ذليل و خوار هستند.- نيز:

٢٢٢

«أنْتَ الَّذى سَجَدَ لَكَ سَوادُ اللَّيْلِ وَنُورُ النَّهارِ وَضَوْءُ القَمَرِ وَشُعاعُ الشَّمْسِ وَدَوِىُّ المآءِ وَحَفيفُ الشَّجَرِ، يا أللَّهُ! لاشَريكَ لَكَ.»

[٣]: (تويى كه سياهى و تاريكى شب و نور روز و روشنايى ماه و پرتو آفتاب و صداى آب و درخت براى تو سجده و كرنش مى كنند.

اى خدا! شريك و انبازى براى تو نيست.)

معشوقا! گويا به مشام جانم بويت را از ملكوت تمامى موجودات استشمام مى‌كنم، مگر زلف و كثراتت را از پيوستگى و پيچيدگى مى خواهى بگشايى؟

بخواهد بگويد:

و بگويد:

[١] - نحل: ٤٩.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٧٠٦.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٥٥٤.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٩، ص ٨٩.