جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٠ - غزل ١٠ رونق عهد شباب است دگر بستان را

رونقِ عهد شباب است دگر بستان را

مى‌رسد مژده گل، بلبلِ خوش الحان را

اى صبا! گر به جوانانِ چمن بازرسى‌

خدمت از ما برسان سَرْو و گلِ ريحان را

اى كه بر مَهْ كشى از عنبرِ سارا چوگان!

مضطرب حال مگردان من سرگردان را

ترسم آن قوم كه بر دُرد كشان مى خندند

بر سر كار خرابات كنند ايمان را

يارِ مردان خدا باش، كه در كشتى نوح‌

هست خاكى، كه به آبى نخورد طوفان را

برو از خانه گردون بدر و نان مطلب‌

كاين سيه كاسه، در آخر بكُشد مهمان را

گر چنين جلوه كند مغبچه باده فروش‌

خاكروبِ دَرِ ميخانه كنم مژگان را

نشوى واقف يك نكته ز اسرار وجود

تا نه سرگشته شوى دايره امكان را

هركه را خوابگه آخر، ز دو مشتى خاك است‌

گو چه حاجت كه بر افلاك كشى ايوان را

ماهِ كنعانىِ من! مسندِ مصر آنِ تو شد

وقت آن است، كه بدرود كنى زندان را

در سر زلف ندانم كه چه سودا دارى‌

كه به هم برزده اى گيسوى مشك افشان را

ملك آزادگى و كُنج قناعت، گنجى است‌

كه به شمشير، ميسّر نشود سلطان را

حافظا! مِىْ خور و رندى كن و خوش باش، ولى‌

دام تزوير مَنِهْ چون دگران قرآن را