جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦٩ - غزل ٥٨ ما را ز خيال تو، چه پرواى شراب است

ما را ز خيال تو، چه پرواى شراب است‌

خُم گو سَرِ خود گير، كه خمخانه خراب است‌

گرخمربهشت است، بريزيدكه بى‌دوست‌

هر شَرْبَت عَذْبم كه دهى، عين عذاب است‌

افسوس! كه شد دلبر و در ديده گريان‌

تحريرِ خيال خط او، نقش بر آب است‌

بيدار شواى ديده! كه ايمن نتوان بود

زين سيل دمادم، كه در اين منزل خواب است‌

معشوق، عيان مى گذرد بر تو و ليكن‌

اغيار همى بيند، از آن بسته نقاب است‌

گل بر رخ رنگينِ تو تا لطف عرق ديد

در آتش رشك از غم دل، غرق گلاب است‌

در بزم دل از روى تو صد شمع برافروخت‌

وين طُرْفه، كه بر روى تو صدگونه حجاب است‌

سبز است در و دشت، بيا تا نگذاريم‌

دست از سر آبى، كه جهان جمله سراب است‌

در كُنج دماغم مَطَلَب جاىِ نصيحت‌

كاين حجره پر از زمزمه چنگ و رُباب است‌

راه تو چه راهى است، كه از غايت تعظيم‌

درياىِ محيطِفَلَكَش، همچو حباب است‌

بى روى دلآراى تو، اى شمع دلفروز!

دل رقص كنان بر سَرِ آتش چو كباب است‌

حافظ چه شد ار عاشق و رند است ونظر باز

بس طورِ عجب، لازمِ ايّام شباب است‌