جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٥١ - غزل ٥٦ گل دربر و مى در كف و معشوقه به كام است

گل دربَرْ و مِىْ در كف و معشوقه به كام است‌

سلطان جهانم به چنين روز غلام است‌

گو شمع ميآريد در اين جمع، كه امشب‌

در مجلس ما، ماهِ رُخِ دوست تمام است‌

در مذهب ما، باده حلال است، وليكن‌

بى روى تواى سرو گل اندام! حرام است‌

گوشم همه بر قولِ نِىْ ونغمه چنگ است‌

چشمم همه بر لعلِ لب و گردش جام است‌

در مجلس ما عطر ميآميز، كه جان را

هر لحظه ز گيسوىِ تو خوشبوى، مشام است‌

از چاشنىِ قند مگو هيچ و ز شكّر

زآنرو كه مرا با لبِ شيرين تو كام است‌

تا گنجِ غَمَت در دلِ ويرانه مقيم است‌

پيوسته مرا كُنجِ خرابات مقام است‌

از ننگ چه گويى؟ كه مرا نام زننگ است‌

وز نام چه پرسى؟ كه مرا ننگ زنام است‌

ميخواره و سرگشته و رنديم و نظرْباز

وآن كس كه چو ما نيست دراين شهر، كدام است‌

با محتسبم عيب نگوييد، كه او نيز

پيوسته چو ما، در طلبِ شرب مدام است‌

حافظ! منشين بى‌مى و معشوق زمانى‌

كايّامِ گل و ياسمن و عيد صيام است‌