جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٥ - غزل ٣ دل مى رود ز دستم، صاحبدلان! خدا را

اى خواجه! مبادا فقر و بى‌چيزى و تنگدستى‌ات سبب باز ماندن از عيش و عشرت با دوست گردد؛ زيرا اگر توجّه نمايى خواهى دانست كه فقر ظاهرى تو را به نادارى و فقر واقعى‌ات توجّه مى دهد؛ كه:

٢٢

«ألْفَقْرُ زينَةُ الإيمانِ.»

[١]: (فقر، زينت و آراستگى ايمان مى باشد.)، و به شهود گفتارِ الهى كه: «يا أَيُّهَا النَّاسُ! أَنْتُمُ الْفُقَراءُ إِلَى اللَّهِ، وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ»[٢]: (اى مردم! همه شما نيازمندان به خداييد، و تنها خداست كه بى‌نياز ستوده مى باشد.) نايل خواهى شد.

اينجاست كه سلطنت و غناى حقيقى از آن تو خواهد بود و فرموده رسول اللَّه ٦ كه:

٢٣

«ألْفَقْرُ فَخْرى، وَبِهِ أفْتَخِرُ عَلى‌ سآئِرِ الأنْبِيآءِ وَالمُرْسَلينَ.»

[٣]: (فقر، [مايه‌] فخر و بالندگى من است و به آن بر تمام پيامبران و رسولان افتخار مى كنم.- كلام علىّ ٧ را كه:

٢٤

«كَمْ مِنْ فَقيرٍ غَنِىّ، وَغَنِىّ مُفْتَقِرٍ.»

[٤]: (چه بسيار نادارى كه توانگر، و توانگرى كه نيازمند است.) را لمس خواهى نمود. درجايى مى گويد:

اى شيخ پاكدامن! كه به قدس و تقواى ظاهرى اكتفاء نموده‌اى، حافظ خرقه.

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الفقر، ص ٣١١.

[٢] - فاطر: ١٥.

[٣] - مستدرك الوسائل، ج ٢، ص ٢٧٩، روايت ٨.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب الفقر، ص ٣١٢.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٢، ص ٤١٠.