جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٢ - غزل ٤٩ اى غايب از نظر! به خدا مى سپارمت

تو توجّه كند، آتش عشقت را در آن خواهم افكند تا دلم به تنهايى جايگاه تو باشد؛ زيرا: «ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ.»[١]: (خداوند براى هيچ كس، دودل در درونش قرار نداده است.- همچنين:

٣٨١

«إلهى! مَنْ ذَا الَّذى ذاقَ حَلاوَةَ مَحَبَّتِكَ، فَرامَ مِنْكَ بَدَلًا؟! وَمَنْ [ذَا] الَّذى أنِسَ بِقُرْبِكَ، فَابْتَغى‌ عَنْكَ حِوَلًا؟! إلهى! فَاجْعَلْنا مِمَّنْ ... أعَذْتَهُ مِنْ هَجْرِكَ وَقِلاكَ، وَبَوَّأْتَهُ مَقْعَدَ الصّدْقِ فى جِوارِكَ.»

[٢]: (معبودا! كيست كه شيرينى محبّتت را چشيد و به جاى تو ديگرى را طلبيد، و كيست كه به قرب تو انس گرفت و لحظه اى از تو رو گرداند. بارالها! پس ما را از آنانى قرار ده كه ... از هجر و خشم و راندنت پناه داده، و در جوار خويش، در مقام صدق و راستى جايشان داده‌اى.- به گفته خواجه در جايى:

لذا باز مى گويد:

اى دوست! به فراقم پايان ده و از كرم خويش به پيشگاهت راهم ده، تا پس از ديدار جمال بى‌مثالت از سوزدل اشك شوق به پايت افشانم؛ كه:

٣٨٢

«أللّهُمَّ! اجْعَلْنا مِمَّنْ دَأْبُهُمُ الإرْتِياحُ إلَيْكَ وَالحَنينُ، وَدهْرُهُمُ [دَيْدَنُهُمْ‌] الزَّفْرَةُ وَالأنينُ، جِباهُهُمْ ساجِدَةٌ لِعَظَمَتِكَ، وَعُيُونُهُمْ ساهِرَةٌ فى خِدْمَتِكَ، وَدُمُوعُهُمْ سآئِلَةٌ مِنْ خَشْيَتِكَ، وَقُلُوبُهُمْ مُتَعَلّقَةٌ

[١] - احزاب: ٤.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٧، ص ٣٠١.