جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٧ - غزل ٤٣ اى شاهد قدسى! كه كشد بند نقابت؟

نمايم، در حالى كه باطنم از نظر [استقلالى‌] به آنها مصون و محفوظ مانده، و همّتم از اعتماد و بستگى بر آنها بلند باشد، همانا كه تو بر همه چيز توانايى.)؛ زيرا اين گونه كه به خود بى‌عنايت مى‌بينمت، مى‌ترسم كه در فكر آمرزش و ثواب نسبت به امر اخروى‌ام نيز نباشى.

و ممكن است بخواهد بگويد: معشوقا! مرا به مشاهده جمالت نايل ساختى و سپس به سبب گناهانم به فراقم مبتلا نمودى، بيم آن دارم كه نبخشايى‌ام و در قيامت نيز پاداشى نسبت به اعمالم ندهى.

خلاصه آنكه: از دل ربايى نمودن محبوب، عشّاق خويش را با چشم خمارين و تجلّى جمالى‌اش، معلوم گشت كه جذبات پرشور او با فريفتگانش چه ها مى كند.

بخواهد بگويد:

٣٢١

إلهى! اطْلُبْنى بِرَحْمَتِكَ حَتّى‌ أصِلَ إلَيْكَ، وَاجْذِبْنى بِمَنِّكَ حَتّى‌ اقْبِلَ عَلَيْكَ.»

[١]: (معبودا! با رحمتت مرا به خود بخوان تا به تو واصل آيم، و با منّت و عطايت به سويت جذبم نما تا بر تو روى آورم.- بگويد:

معشوقا! همه آرزويم آن بود كه به كشتنم دست زنى تا قابليّت ديدارت را بيابم؛ امّا تيرى كه از تجلّيات جمال آميخته با جلال و كرشمه و ناز خود به سوى من درگذشته رها نمودى، حاجتم را برآورده نكرد و به فناى كلّى‌ام نايل نساخت.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٦٧، ص ٤٠٦.