جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٤٢ - غزل ٤٢ روزگارى است كه سوداى بتان دين من است

خدايا! كعبه دلِ من تماشاگه و جايگاه ديدار كيست كه چون جلوه نمايد، خارها و مشكلات و مصيبات و ناملايماتِ راه رسيدن به شهود و انسش به چشمم چون گل و نسرين مى آيد؟ بخواهد با اين بيان بگويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

معشوقا! اگر اين كلام از توست، كه:

٣١٧

«عَبْدى! خَلَقْتُ الأشْيآءَ لأجْلِكَ، وَخَلَقْتُكَ لِأجْلى.»

[٤]: ( [اى‌] بنده من! همه اشيا را براى تو آفريدم، و تو را براى خودم.)، چرا از ديدارت محروممان مى دارى؟ «يار ما باش» تا ما نيز براى تو باشيم؛ زيرا عالم به جمال و كمال تو و اشك ديدگان ما برقرار مى باشد؛ به گفته خواجه در جايى:.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٢، ص ٣٣١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨١، ص ٢٢١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٥٢، ص ٣٩٦.

[٤] - الجواهر السنيّة، ص ٣٦١.