جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٦ - غزل ٣٤ سينهام زآتش دل، در غم جانانه بسوخت

نه تنها آتش درونى‌ام به علّت جدايى از دلدار سينه‌ام را سوخت، كه بدن عنصرى‌ام هم كه خود سبب جدايى‌ام از دلبر شده بود، آتش گرفت و به نابودى و ضعف گراييد؛ و نه تنها بدن كه جانم نيز كه سبب زنده بودن بدن است، در فراق جانان بسوخت. بخواهد بگويد:

٢٥٩

«إلهى ... قَرارى لا يَقِرُّ دُونَ دُنُوّى مِنْكَ، وَلَهْفَتى لا يَرُدُّها إلّا رَوْحُكَ، وَسُقْمى لا يَشْفيهِ إلّاطِبُّكَ، وَغَمّى لا يُزيلُهُ إلّاقُرْبُكَ، وَجُرْحى لا يُبْرِئُهُ إلّاصَفْحُكَ.»

[١]: (معبودا! ... قرارم جز به قرب و نزديكى به تو آرام نمى گيرد، و آه حسرت و سرگشتگى‌ام را جز رحمتت برنمى گرداند، و بيمارى‌ام را جز طبابت تو درمان نمى كند، و غم و اندوهم را جز قُربت برطرف نمى نمايد، و زخمم را جز گذشتت بهبودى نمى بخشد.- بگويد:

هر سالكى كه به دام سر زلفت افتاد و به شناسايى خود و كثرات و مظاهر عالم آشنا شد و تو و جمالت را با ايشان مشاهده نمود، در خواهد يافت كه به گرفتاران زلف تو چه مى گذرد، و دلش بر من ديوانه ديدارت كه در هجرت مى سوزم، خواهد سوخت. بخواهد بگويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٩- ١٥٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦١، ص ٢٧١.