جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢١٨ - غزل ٢٧ روضه خلد برين، خلوت درويشان است

روضه خُلد بَرين، خلوت درويشان است‌

مايه محتشمى، خدمت درويشان است‌

كُنج عزلت، كه طلسمات عجائب دارد

فتح آن، در نظرِ همّتِ درويشان است‌

قصر فردوس، كه رضوانش به دربانى رفت‌

منظرى از چمن نُزهتِ درويشان است‌

آنچه زَرْ مى شود از پرتوِ آن، قلبِ سياه‌

كيميايى است كه در صُحبتِ درويشان است‌

وآنكه پيشش بنهد تاجِ تكبّر، خورشيد

كبريايى است، كه در حشمت درويشان است‌

دولتى را كه نباشد غم از آسيب زوال‌

بى تكلّف بشنو، دولتِ درويشان است‌

خسروان، قبله حاجات جهانند، ولى‌

سببش بندگىِ حضرت درويشان است‌

از كران تا به كران، لشگر ظلم است، ولى‌

از ازل تا به ابد، فرصتِ درويشان است‌

روى مقصود، كه شاهان به دعامى طلبند

مظهرش، آينه طلعتِ درويشان است‌

اى توانگر! مفروش اين همه نخوت، كه تورا

سر و زَرْ در كَنَفِ همّتِ درويشان است‌

گنج قارون، كه فرو مى رود از قهر هنوز

خوانده باشى، كه هم از غيرتِ درويشان است‌

بنده آصف عهديم، كه در سلطنتش‌

صورتِ خواجگى وسيرتِ درويشان است‌

اى دل! اينجا به ادب باش، كه سلطانى عشق‌

موجب بندگى حضرت درويشان است‌

حافظ! ار آب حيات ابدى مى خواهى‌

منبعش، خاكِ دَرِ خلوت درويشان است‌