جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٨ - غزل ٢٦ چو بشنوى سخن اهل دل، مگو كه خطاست

چو بشنوى سخن اهل دل، مگو كه خطاست‌

سخن شناس نئى دلبرا! خطا اينجاست‌

سرم به دُنيى و عُقْبى‌ فرو نمى آيد

تَبارَك اللَّه! از اين فتنه ها كه در سر ماست‌

در اندرونِ منِ خسته دل، ندانم كيست‌

كه من خموشم و او در فغان و در غوغاست‌

دلم ز پرده برون شد، كجايى؟ اى مطرب!

بنال هان! كه ازاين پرده، كارِ ما به نواست‌

مرا به كار جهان، هرگز التفات نبود

رُخ تو در نظر من، چنين خُوش‌اش آراست‌

نخفته‌ام به خيالى كه مى پزم شبها

خمار صد شبه دارم، شرابخانه كجاست؟

چنين كه صومعه آلوده شد ز خون دلم‌

گَرَم به باده بشوييد، حق به دست شماست‌

از آن به دير مغانم، عزيز مى دارند

كه آتشى كه نميرد هميشه در دل ماست‌

چه ساز بود، كه بنواخت مطربِ عُشّاق‌

كه رفت عمر و هنوزم دماغ، پر ز صداست‌

چنين كه خرقه، مِىْ آلوده‌ام من از مستى‌

كجاست وقت عبادت، چه جاى ورد و دعاست؟

نداى عشق تو دوشم، در اندرون دادند

فضاى سينه حافظ، هنوز پر ز صداست‌