جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٤ - غزل ٢٥ روزه يكسو شد و عيد آمد و دلها برخاست

خدا، خود عالم است كه ما اهل رياء و شرك در عبادت و نفاق (كه ظاهراً عبادت را براى او انجام دهيم، ولى در واقع براى رسيدن به نعمتهاى بهشتى باشد) نيستيم؛ كه: «قُلْ: إِنَّما أُمِرْتُ أَنْ أَعْبُدَ اللَّهَ، وَ لا أُشْرِكَ بِهِ، إِلَيْهِ أَدْعُوا، وَ إِلَيْهِ مَآبِ»[٢]: (بگو به من امر شده كه تنها خدا را پرستش نموده و به او شرك نورزم، تنها به سوى او مى خوانم و بازگشتم به اوست.- نيز: «ما كانَ لَنا أَنْ نُشْرِكَ بِاللَّهِ مِنْ شَيْ‌ءٍ»[٣]: (و ما را شايسته نيست كه چيزى به خدا شرك بورزيم.- يا:

١٧٧

«ألنِّفاقُ أخُو الشِّرْكِ.»

[٤]: (نفاق و دو رويى، برادر شرك است.- همچنين:

١٧٨

«إنَّ أدْنَى الرِّيآءِ شِرْكٌ.»

[٥]: (براستى كه كمترين ريا، شرك است.- به گفته خواجه در جايى:

اى آنان كه باده پيمايان و مراقبين حضرت دوست را مورد طعن و سرزنش قرار.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٣١، ص ١٩٠.

[٢] - رعد: ٣٦.

[٣] - يوسف: ٣٨.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب النّفاق و المنافق، ص ٣٩٤.

[٥] - غرر و درر موضوعى، باب الرّياء، ص ١٣١.

[٦] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٧٦، ص ٣٤٦.