جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٦ - غزل ٢١ صبح دولت مى دمد كو جام همچون آفتاب؟

بيا كه مى شنوم، بوىِ جان از آن عارض‌

كه يافتم دل خود را، نشان از آن عارض‌

به گِل بمانده قد سرو ناز از آن قامت‌

خجل شده است گُلِ گُلستان از آن عارض‌

معانى اى كه ز حوران بشرح مى گويند

ز حسن و لطف بپرس، اين بيان از آن عارض‌[١]

شاهد وساقى به دست افشان و مطربْ پاى كوب‌

غمزه ساقى ز چشمِ مِىْ پرستان برده خواب‌

ز چشمِ عشق توان ديد روىِ شاهد غيب‌

كه نور ديده عاشق، ز قاف تا قاف است‌

ز مُصْحَفِ رُخِ دلدار، آيتى بر خوان‌

كه آن، بيانِ مقاماتِ كشفِ كشّاف است‌[٢]

معشوق، عيان مى گذرد برتو وليكن‌

اغيار، همى بيند، از آن بسته نقاب است‌

در بزم دل از روىِ تو صد شمع بر افروخت‌

وين طرفه كه بر روى تو صد گونه حجاب است‌[٣]