جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ

حال ببينيم خواجه شمس الدين محمد حافظ شيرازى كيست؟

غزل 1 ألا يا أيها الساقى! أدر كأسا وناولها

غزل 2 اى فروغ حسن ماه از روى رخشان شما!

غزل 3 دل مى رود ز دستم، صاحبدلان! خدا را

غزل 4 ساقى! به نور باده، برافروز جام ما

غزل 5 صلاح كار كجا و من خراب كجا؟

غزل 6 اگرآن ترك شيرازى، به دست آرد دل ما را

غزل 7 دوش از مسجد سوى ميخانه آمد پير ما

غزل 8 شب از مطرب، كه دل خوش باد وى را!

غزل 9 صوفى! بيا، كه آينه صاف است جام را

غزل 10 رونق عهد شباب است دگر بستان را

غزل 11 به ملازمان سلطان كه رساند اين دعا را

غزل 12 صبا! به لطف بگو، آن غزال رعنا را

غزل 13 ساقيا! برخيز و در ده جام را

غزل 14 ما برفتيم و تو دانى و دل غمخور ما

غزل 15 لطف باشدگر نپوشى از گداها روت را

غزل 16 تا جمالت عاشقان را زد به وصل خود صلا

غزل 17 مىدمد صبح و كله بسته سحاب

غزل 18 گفتم اى سلطان خوبان! رحم كن براين غريب

غزل 19 آفتاب از روى او شد در حجاب

غزل 20 تعالى الله! چه دولت دارم امشب

غزل 21 صبح دولت مى دمد كو جام همچون آفتاب؟

غزل 22 ز باغ وصل تو يابد رياض رضوان آب

غزل 23 بيا كه قصر امل، سخت سست بنياد است

غزل 24 بروبه كار خوداى واعظ! اين چه فرياداست؟

غزل 25 روزه يكسو شد و عيد آمد و دلها برخاست

غزل 26 چو بشنوى سخن اهل دل، مگو كه خطاست

غزل 27 روضه خلد برين، خلوت درويشان است

غزل 28 مطلب طاعت و پيمان درست از من مست

غزل 29 سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

غزل 30 دل، سراپرده محبت اوست

غزل 31 آن سيه چرده، كه شيرينى عالم با اوست

غزل 32 دارم اميد عاطفتى از جناب دوست

غزل 33 آن شب قدرى كه گوينداهل خلوت، امشب است

غزل 34 سينهام زآتش دل، در غم جانانه بسوخت

غزل 35 زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نيست

غزل 36 آن پيك نامور، كه رسيد از ديار دوست

غزل 37 زلفت هزار دل به يكى تار مو ببست

غزل 38 مرحبا! اى پيك مشتاقان! بگو پيغام دوست

غزل 39 آن ترك پرى چهره كه دوش از بر ما رفت

غزل 40 منم كه گوشه ميخانه، خانقاه من است

غزل 41 لعل سيراب به خون تشنه، لب يار من است

غزل 42 روزگارى است كه سوداى بتان دين من است

غزل 43 اى شاهد قدسى! كه كشد بند نقابت؟

غزل 44 باغ مرا چه حاجت سرو وصنوبر است؟!

غزل 45 شكفته شدگل حمراو گشت بلبل مست

غزل 46 زلف آشفته و خوى كرده و خندان لب و مست

غزل 47 خدا چو صورت ابروى دلرباى تو بست

غزل 48 اى هدهد صبا! به سبا مى فرستمت

غزل 49 اى غايب از نظر! به خدا مى سپارمت

غزل 50 به جان خواجه و حق قديم و عهد درست

غزل 51 خلوت گزيده را، به تماشا چه حاجت است

غزل 52 خوشتر ز عيش و صحبت باغ و بهارچيست

غزل 53 ما هم اين هفته شد از شهر وبه چشمم سالى است

غزل 54 صحن بستان ذوق بخش وصحبت ياران خوش است

غزل 55 در دير مغان آمد، يارم قدحى در دست

غزل 56 گل دربر و مى در كف و معشوقه به كام است

غزل 57 اگر به لطف بخوانى، مزيد الطاف است

غزل 58 ما را ز خيال تو، چه پرواى شراب است

غزل 59 كنون كه در كف گل، جام باده صاف است

غزل 60 اگرچه باده، فرح بخش وباد، گلبيز است

جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٦ - حال ببينيم خواجه شمس الدين محمد حافظ شيرازى كيست؟

بى بهره از شنيدن ابيات خواجه نبودم. پس از شروع تحصيلات حوزوى با بعضى از اهل كمال آشنا شدم و از مواعظ آنان كه از بيانات عرفانى و گفتار چون خواجه بى بهره نبودند، استفاده مى نمودم.

سال ١٣٦٤ قمرى مشرّف به قم شدم و با بعضى اساتيد حوزه آشنايى پيدا نمودم، اوائلى بود كه حضرت استاد علامه طباطبائى- رضوان اللَّه تعالى عليه- مشرّف به آن شهر مقدّس شده بودند. ولى بنده هنوز لياقت تشرّف به حضورشان را حاصل ننموده بودم؛ امّا به دروس اخلاقى بعضى از شاگردان مرحوم حاج ميرزا جواد آقاى ملكى تبريزى و ديگران كه آشنايى با معارف اسلامى داشتند، كم و بيش رفت و آمد داشتم و چيزهايى به گوشم مى خورد. در اين زمان تماس با بعضى از دوستان تهرانى (كه پيش از من از اساتيد عرفانى و مرحوم استاد استفاده نموده بودند.) مرا به معارف الهى بخصوص ديوان حافظ علاقمند نمود و در جلساتى كه غزلى از خواجه در آن خوانده مى شد، آشنايى بيشترى با خواجه و بياناتش پيدا نمودم. كم كم توفيق آشنايى با مرحوم علامه طباطبايى (رضوان اللَّه تعالى عليه) در درس فلسفه و تفسيرشان برايم حاصل شد.

در سال ١٣٧٢ قمرى آشنايى‌ام با معظّم له بيشتر شد، و از ايشان تقاضاى راهنمايى عملى نمودم، عنايت فرمودند و پذيرفتند و به برنامه‌هاى سلوكى آشنايم نمودند. در ضمن در جلسه اى كه عدّه اى از دوستان اهل عمل خدمت ايشان حاضر مى‌شدند، به اجازه آن بزرگوار حاضر شده و بهره ها مى گرفتم پس از تعطيل شدن جلسات با دوستان گاه گاهى جلسات انسى و حالى داشتيم، در عين حال پس از درس و اوقاتى كه استاد به زيارت اهل قبور و يا حرم مشرّف مى شدند، تنها خدمتشان مى رسيدم و بهره مى بردم.

پس از چند سال كه جلسه عمومى با استاد نداشتيم، از ايشان تقاضا شد، هفته اى يك جلسه به اتّفاق بعضى از دوستان خدمتشان برسيم، قبول فرمودند.

نويسنده‌