جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٤٨ - غزل ١٨ گفتم اى سلطان خوبان! رحم كن براين غريب

گفتم: اى سلطان خوبان! رحم كن براين غريب‌

گفت: در دنبال دل، رَهْ گم كند مسكين غريب‌

گفتمش: بنشين زمانى. گفت: معذورم بدار

خانهْ پروردى، چه تاب آرد غمِ چندين غريب‌

خُفتهْ بر سنجابِ راحتْ نازنينى را چه غم‌

گر زخار و خاره سازد، بستر و بالين غريب؟!

اى كه در زنجيرزلفت، جاىِ چندين آشناست!

خوش فتادآن خال مشكين بررُخ رنگين غريب‌

بس غريب افتاده است آن مورِ خط گِرْدِرُخت‌

گرچه نبود در نگارستان، خطِ مشكين غريب‌

مى‌نمايد عكسِ مِىْ در رنگ روى مَهْوَشت‌

همچو برگ ارغوان، بر صفحه نسرين غريب‌

گفتم: اى شام غريبان، طُرّه شبرنگ تو!

در سحرگاهان، حذر كن چون بنالد اين غريب‌

باز گفتم: ماه من! آن عارضِ گلگون مپوش‌

ورنه خواهى ساخت ما را، خسته ومسكين غريب‌

گفت: حافظ! آشنايان در مقام حيرتند

دور نبود، گر نشيند خسته و غمگين غريب‌