جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١١٠ - غزل ١٢ صبا! به لطف بگو، آن غزال رعنا را

٩٦

بِالإحْسانِ مَوْصُوفاً؟!»

[١]: (معبودا! كيست كه به التماس پذيرايى‌ات برتو فرود آمد و ميهمانى‌اش ننمودى؟! و كيست كه به اميد بخششت به درگاه تو مقيم شد و به او احسان ننمودى؟! آيا سزاوار است به نوميدى از درگاهت بر گردم با آنكه جز تو مولايى كه موصوف به احسان باشد، نمى‌شناسم؟!)

محبوبا! درست است كه صاحبان جمال به عاشقان خود عنايت ندارند و تو چنينى و به ما بى‌اعتنايى؛ امّا اگر پرسشى از عندليبان و فريفتگانت، كه بر محبّتت خلقشان فرموده‌اى، نكنى، جز آنكه به داغ غمت جان بدهند، چه مى توانند كرد؟

در جايى مى گويد:

گله اى است عاشقانه، وگرنه بى‌اعتنايى معشوق به عاشق، از آن جهت است كه مى‌خواهد با بى‌اعتنايى‌اش او را فانى در خود سازد، تا در پيشگاهش كسى دم از خويش نزند؛ لذا به خود خطاب كرده و مى گويد:

اى خواجه! اين نه طريق سخن گفتن با معشوق است. كه «غرور حُسن اجازت.

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٤، ص ٢٥٥.