عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٨ - صفت غرور

[ألمغرور فى الدنيا مسكين وفى الآخرة مغبون؛ لأنه باع الأفضل بالأدنى‌]

صفت غرور

غرور، از صفات بسيار ناپسند و از رذايل اخلاقى و سيئات نفسانى است.

غرور، حالتى است در وجود انسان كه از بينش غلط او نسبت به مظاهر زندگى و امور دنيايى و مادى پيدا مى‌شود و گاهى هم محصول غفلت انسان از واقعيت‌هاى الهيه است كه بر اثر كثرت كار مادى و توسعه يافتن مال و زر و زيور پديدار مى‌گردد و در هر صورت رابطه انسان با حق و توجه او به آبادى آخرت قطع مى‌گردد و علت شقاوت دنيا و آخرت و خرابى خانه سعادت مى‌شود.

كتب لغت لغت مغرور را اين چنين معنا مى‌كنند:

مغرور، يعنى فريب خورده، كسى كه به باطل چشم طمع دوخته، آن كس كه فريفته شده.

با توجه به آيات و روايات و نظر محققان لغت، مغرور كسى است كه فريفته دنيا و ظاهر زندگى و مال و اولاد و مقام و رياست و علم و شهرت و شكم و شهوت شده به اين امور آن چنان دل بسته و فريفته شده كه گويى حيات و زندگى همين است و هميشه بر اين منوال جارى است و آنچه از دنيا در دست اوست براى او هميشگى است، در حالى كه روزى چشم باز مى‌كند و به اين حقيقت متوجه مى‌شود كه هر چه در اختيارش بوده، از دنيا و زر و زيور و مال و اولاد و مقام و رياست و شكم‌