عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٧٢ - چشم يا جلوهاى از عظمت قدرت حق

عنبيه: قسمت رنگى چشم است، سوراخى كه در مركز عنبيه قرار دارد مردمك ناميده مى‌شود.

عنبيه محتوى دو صفحه عضلانى صاف است، يك عضله حلقوى موسوم به اسفنكتر و يك عضله شعاعى موسوم به عضله گشاد كننده.

عمل عنبيه تنظيم مقدار نور وارد شده به چشم است، عضله مژگانى و عضلات تنگ كننده و گشاد كننده عنبيه روى هم عضلات داخلى كره چشم ناميده مى‌شوند.

مردمك هنگامى كه نور شديد است و نيز هنگامى كه شخص به يك جسم نزديك نگاه مى‌كند به علت انقباض عضله حلقوى يا اسفنكتر كوچك‌تر مى‌شود.

مردمك در نور كم و هنگام نگاه كردن به اجسام دور به علت انقباض عضلات شعاعى يا گشاد كننده بزرگ مى‌شود، گشاد شدن مردمك هنگام نگاه كردن به دور همراه با شل شدن عضله مژگانى است.

در محيط قرنيه در جايى كه با سطح قدامى عنبيه تقاطع مى‌كند، نوعى شيار يا فرورفتگى وجود دارد كه مجراى شلم قرار مى‌گيرد، مجراى شلم يك راه تخليه‌اى است كه توسط آن مايع زلاليه كره چشم را ترك كرده وارد خون مى‌شود.

عمل عدسى انكسار اشعه نور براى ميزان كردن تصوير بر روى شبكيه است، به تدريج كه انسان پير مى‌شود و در نتيجه كمتر مى‌تواند اشعه نور را منكسر كند، عدسى از اپيتليوم تشكيل شده و يك عمر باقى مى‌ماند.

شبكيه: لايه داخلى كره چشم را تشكيل مى‌دهد و از دو بخش تشكيل شده است. بخش خارجى محتوى پيگمان بوده و به پرده مشيميه مى‌چسبد و بخش داخلى شامل بافت عصبى است.

در نزديكى مركز شبكيه هنگامى كه به درون كره چشم نگاه كنيم يك لكه بيضى شكل كوچك زردفام موسوم به لكه زرد ديده مى‌شود، مركز لكه زرد به علت نازك‌