عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٩١ - بينادل نابينا

از حق رها كند، خداوند ايمانى به او مرحمت مى‌كند كه لذتش را در قلبش بچشد.

من نظر الى امرأة فرفع بصره الى السماء أو غمض بصره لم يرتد اليه بصره حتى يزوجه الله عزوجل من الحور العين‌[١].

«كسى كه ديده‌اش به زنى بيفتد، آن گاه چشم به آسمان بدوزد، يا ديده فرو پوشد، پلك‌هايش بهم نرسد مگر اين كه خداوند مهربان حوريه‌اى به او تزويج كند».

آرى، چون ديده از حرام فرو پوشيد و چشم از ديدار نامحرمان بربنديد، به فضاى پر معناى ملكوت راه پيدا كرده و در آن سراى به ديدار جمال و عظمت محبوب نايل خواهيد شد، در آن وقت است كه زر و زيور دنيا و مظاهر فريبنده ظاهرى براى شما ارزشى نخواهد داشت و جز براى ديدار انوار عظمت، راهى نخواهيد سپرد.

بينادل نابينا

در اينجا لازم است از بينادلى كه دو چشم خود را در جبهه حق عليه باطل از دست داده بود و در عين نابينايى ظاهر، به دفاع از حق تا لحظات آخر عمر ادامه مى‌داد و يك لحظه‌اش از هزاران چشم‌دار بى‌توجه برتر بود ياد شود.

او عبدالله عفيف آن مرد عاشق و فرزانه و آن مجاهد بزرگوار و كريم است كه فيض محضر رسول اكرم ٦ را يافته بود.

[١] -من لا يحضره الفقيه: ٣/ ٤٧٣، باب النوادر، حديث ٤٦٥٦؛ بحار الأنوار: ١٠١/ ٣٧، باب ٣٤، حديث ٢٨.