عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٦١ - انسان در كلام نراقى

و براى تأمين نيازهاى معنوى خود احتياج به تربيت الهى دارد كه قواعد اين تربيت به وسيله انبيا ابلاغ شده ولى متأسفانه كم نيستند آنان كه از سر اين سفره روى‌گردانند و اين روى گردانى نيست، مگر بر اثر طغيان شهوت‌ها و اميال و غرايز حيوانى.

اگر آدمى به فضاى تربيت انبيا وارد شود و مشام جان از بوى آن شجره‌هاى ملكوتى معطر نمايد، به تمام ارزش‌هاى واقعى مى‌رسد و استعداد قرار گرفتن در مقام قرب و بساط انس پيدا مى‌كند.

انسان در كلام نراقى‌

مرحوم ملا احمد نراقى آن عارف وارسته مى‌گويد[١]:

از براى انسان دو جنبه است:

يكى جنبه روحانيت كه آدمى سبب آن مناسبت دارد با ارواح طيبه و ملائكه مقدسه،

ديگرى جنبه جسمانيت است كه آدمى مشابهت دارد به جهت آن با بهايم و سباع.

انسان به واسطه آن جزء جسمانى چند روزى در اين عالم هستى زيست مى‌كند و از آن پس به واسطه جزء روحانى مسافر عالم اعلا مى‌شود و در آنجا مقام مى‌سازد و با ساكنان عالم قدس مصاحبت مى‌كند، به شرطى كه در مدت اقامت در دنيا ميل به آن عالم نموده و روز به روز در ترقى باشد، تا جانب جزء روحانى بر جسمانى غالب شود و كدورت عالم طبيعت را از خود بيفشاند و اگر آثار روحانيت در او

[١] -معراج السعادة: ١١، فصل پنجم.