عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٩١ - معاشرت در قرآن

از شرايط الهى در باب دوستى است.

بايد از اهل معصيت اگر قصد برگشت از راه شيطانى خود ندارد كناره گرفت و بايد از بدكارانى كه امكان نفوذ در انسان دارند جدا پرهيز كرد، در صورتى معاشرت با اهل گناه پسنديده است كه بتوانى آنان را از آلودگى برهانى و با خداى عزيز آشتى دهى، اين معاشرت از باب امر به معروف و نهى از منكر مانعى ندارد، از اين مراحل كه بگذرى دوستى و رفاقت و مصاحبت و معاشرت با مردم مسلمان و مؤمن لازم است و انسان بايد داراى اخلاقى باشد. كه ديگران نسبت به معاشرت او رغبت داشته باشند و خود او هم ميل به دوستى و محبتش نسبت به ديگران قوى باشد و پايه اين معاشرت و دوستى بايد براى خدا پى‌ريزى شود كه از فضاى محبت و رفاقت به نفع آخرت و حل مشكل مردم و علاج دردمندان استفاده گردد.

معاشرت در قرآن‌

در زمينه آداب معاشرت، آيات و روايات با ارزشى داريم كه اطلاع بر آن‌ها لازم است.

[لا تجد قوما يؤمنون بالله و اليوم الآخر يوادون من حاد الله و رسوله و لو كانوا آباءهم أو أبناءهم أو إخوانهم أو عشيرتهم أولئك كتب في قلوبهم الإيمان و أيدهم بروح منه و يدخلهم جنات تجري من تحتها الأنهار خالدين فيها رضي الله عنهم و رضوا عنه أولئك حزب الله ألا إن حزب الله هم المفلحون‌][١].

گروهى را كه به خدا و روز قيامت ايمان دارند، نمى‌يابى كه با كسانى كه با خدا

[١] -مجادله( ٥٨): ٢٢.