عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٦ - غفلت عالم

و اين امت نيز در اين معنا داخلند، بعضى به صورت علما به زرق و ريا آستين افشان و دامن كشان بر سر چوپ پاره برآيند و براى جر منفعت از طريق تلبيس‌[١]، خود را مضحكه ابليس سازند و بعضى در لباس فقر به جهل و تقليد سجاده بر دوش و از غايت غفلت بى‌عقل و هوش.

عزيز من! كاملى بايد كه ناقصان را وعظ گويد، بيدارى بايد كه خفتگان را برانگيزد، ندانسته‌اى كه نابينا، راهبرى را نشايد و از بيماران طبيبى نيايد!

الهى! ما را از مهالك حفظ كن، باطن و ظاهر ما را به نور رحمت و عنايتت صفا ده، ما را پايى براى حركت نيست، اگر دست ما را نگيرى، در چاه بدبختى افتيم و در نجات به روى ما بسته خواهد شد.

[١] -تلبيس: فريب دادن.

[٢] -كمپير: پيره زال.

[٣] -تتماج: نوعى آش كه از آرد مى‌ساختند.

[٤] -صفا اصفهانى.