عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٧٠ - وصاياى موسى

به حضرت وحى شد:

مرا دوست داشته باش و مردم را نيز به محبت من آراسته كن‌[١].

عرضه داشت: تو مى‌دانى كه تو را از همه بيشتر دوست دارم، اما بندگانت را چگونه به محبتت بخوانم؛ پاسخ آمد نعمت‌هايى را كه به آن‌ها داده‌ام به ياد آنان آر تا قدردان نعمت شوند و از اين طريق به من علاقه‌مند گردند؛ زيرا دل‌ها به احسان صيد مى‌شود[٢].

حضرت موسى شخصى را در سايه عرش آرميده ديد، عرضه داشت: خدايا! اين عبد با كدام عمل به اين مقام رسيده؟

جواب شنيد به دو عمل:

١- مصونيت از عقوق پدر و مادر.

٢- نداشتن حسد[٣].

عرضه داشت: الهى! ثواب كسى كه عيادت مريض كند چيست؟ فرمود: بوقت بيرون آمدن از قبر ملكى را مى‌فرستم تا او را در ظلمات قيامت راهنمايى كرده به محشر واردش كند.

عرضه داشت: ثواب شستن ميت چيست؟ فرمود: وى را از گناهان بيرون مى‌آورم همانند روز تولد از مادر.

عرضه داشت: ثواب تشيع جنازه چيست؟ فرمود: ملائكه را مى‌فرستم تا وى را از قبر به محشر مشايعت كنند.

[١] -الخصال: ١/ ٢١٧، حديث ٤١؛ بحار الأنوار: ١٣/ ٣٤٤، باب ١١، حديث ٢٦.

[٢] -الأمالى، شيخ طوسى: ٤٨٤، المجلس السابع عشر، حديث ١٠٥٨؛ بحار الأنوار: ١٣/ ٣٥١، باب ١١، حديث ٤٣.

[٣] -الزهد: ٣٨، باب ٥، حديث ١٠٢؛ بحار الأنوار: ١٣/ ٣٥٣، باب ١١، حديث ٤٨.