عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٦٢ - پرخورى و گرسنگى

گداى حضرت او باش و پادشاهى كن‌

مكن مخالفت او و هر چه خواهى كن‌

مرا زعالم علوى فرشتگان هر دم‌

ندا كنند كه درويش باش و شاهى كن‌

چو جم مباش به سلطانى زمين قانع‌

بكوش و سلطنت از ماه تا به ماهى كن‌

اگر چه هر نفست مى‌دهد فريبى نفس‌

تو تكيه بر كرم و رحمت الهى كن‌

تو جرم بخشى و فضلش مبين‌و غره مشو

گناه‌خويش و خطابين و عذر خواهى كن‌

ترا كه گفت كه در باغ عيش و مسند جاه‌

مى شبانه خور و خواب صبحگاهى كن‌

خلاف امر خداوند موجب سخط است‌

رضاى اوطلبى توبه از مناهى كن‌

سياه نامه‌اى چندار كنند جامه كبود

تو آب ديده عقيقى و چهره كاهى كن‌

زگنج خلوت تاريك رخ متاب عماد

وطن چو مردمك ديده در سياهى كن‌[٢]