عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٧٨ - ابليس، دشمن آدميت

به شخص غريب حمله كند، آن شخص براى دفع حمله خطرناك آن سگ به چوپان پناه مى‌برد و اين پناه برى است كه او را در حصار امنيت قرار مى‌دهد كه هر كس از شر ابليس به حضرت حق پناه برد بى‌ترديد خداوند مهربان او را پناه خواهد داد كه او پناه تمام بى‌پناهان و شفاى درد دردمندان و يار بى‌ياران و اميد گدايان و تكيه گاه مستمندان است.

ابليس، دشمن آدميت‌

زيباترين و رساترين كلامى كه به اين حقيقت بسيار عالى دلالت دارد، كلام وجود مقدس حضرت حق است.

[فقلنا يا آدم إن هذا عدو لك و لزوجك فلا يخرجنكما من الجنة فتشقى\* إن لك ألا تجوع فيها و لا تعرى\* و أنك لا تظمؤا فيها و لا تضحى\* فوسوس إليه الشيطان قال يا آدم هل أدلك على شجرة الخلد و ملك لا يبلى‌][١].

پس گفتيم: اى آدم! مسلما اين [ابليس‌] دشمنى است براى تو و همسرت، پس شما را از بهشت بيرون نكند كه در مشقت و رنج افتى.\* قطعا براى تو [در اين مكان موقعيتى است كه‌] است كه نه گرسنه شوى و نه برهنه گردى.\* و نه در آن تشنه شوى و نه دچار آفتاب‌زدگى گردى.\* پس شيطان او را وسوسه كرد، گفت: اى آدم! آيا تو را به درخت جاودان و سلطنتى كه كهنه نمى‌شود، راهنمايى كنم؟

سپس قرآن مجيد مى‌فرمايد:

آدم و همسرش به وسوسه اين دشمن غذا را از درخت نهى شده خوردند، تا

[١] -طه( ٢٠): ١١٧- ١٢٠.