عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٢٣ - عجب، مرضى خطرناك

است و عجب گروهى بدانجا رسد كه پندارند كه ايشان را خود معصيت زيان ندارد و نخواهد داشت و هر چه خواهند همى كنند و اين مقدار ندانند كه چون خلاف جد و پدر خود كنند نسب خود از ايشان قطع كرده باشند و ايشان شرف در تقوا و تواضع دانستند نه در نسب و هم از نسب، ايشان كسانى بودند كه اهل جهنمند.

و رسول ٦ منع كرد از فخر نسب گفت: همه از آدمند و آدم از خاك.

و چون بلال بانگ نماز كرد، بزرگان قريش گفتند: اين غلام سياه را چه محل بود كه اين وى را مسلم بود؟ اين آيت بيامد كه:

[إن أكرمكم عند الله أتقاكم‌][١].

بى‌ترديد گرامى‌ترين شما نزد خدا پرهيزكارترين شماست.

و چون اين آيت فرود آمده كه:

[و أنذر عشيرتك الأقربين‌][٢].

و خويشان نزديكت را [از عاقبت اعمال زشت‌] هشدار ده.

صفيه را كه عمه وى بود گفت: يا عمه محمد! به كار مشغول شو كه من تو را دست نگيرم و اگر خويشان را قرابت وى كفايت بودى، بايستى كه فاطمه را از رنج تقوا برهانيدى، تا خوش همى زيستى و هر دو جهان را مى‌بودى.

اما اندر جمله قربت را زيادت اميدى است به شفاعت وى، ولكن باشد كه گناه چنان بود كه شفاعت نپذيرد و نه همه گناهى شفاعت پذيرد، چنان كه حق تعالى گفت:

[١] -حجرات( ٤٩): ١٣.

[٢] -شعراء( ٢٦): ٢١٤.