عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٤ - غرور معصيت كاران

غرور معصيت كاران‌

از جمله موارد غرور و عجب، غرور معصيت‌كاران از اهل ايمان است كه از بدترين موارد غرور و بلكه علت افتادن به هلاكت ابدى و عذاب سرمدى است.

اينان آلوده به انواع گناه و معصيتند و علت دچار بودنشان به معصيت و آلودگى، اشتباهى است كه نسبت به كرم و لطف خدا دارند و بر اثر اين خطا و اشتباه، معصيت كرده و به خطا و گناه آلوده مى‌شوند و دامن عفت و عصمت و روح اصالت و كرامت را از دست داده و مى‌گويند: خدا كريم است، به عفوش اميدواريم، كرمش عميم و لطفش قديم است، معصيت ما كجا و درياى رحمت و لطف و كرم او، ما موحد و مؤمنيم و اميدواريم به سبب اين ايمان اهل نجات باشيم!!

اينان در حقيقت به كرم حق مغرور شده، غرورى كه خداوند اجازه نمى‌دهد كسى به آن آلوده شود؛ زيرا آلودگى به اين حال علت افتادن در هر نوع گناهى است.

قرآن مجيد در اين زمينه مى‌فرمايد:

[أ فأمن أهل القرى أن يأتيهم بأسنا بياتا و هم نائمون\* أ و أمن أهل القرى أن يأتيهم بأسنا ضحى و هم يلعبون\* أ فأمنوا مكر الله فلا يأمن مكر الله إلا القوم الخاسرون‌][١].

آيا اهل شهرها ايمنند از اين كه هنگام شب، عذاب ما در حالى كه خوابند بر آنان درآيد؟!\* آيا اهل شهرها ايمنند از اين كه هنگام روز، عذاب ما در حالى كه سرگرم [امور دنيايى‌] اند بر آنان در آيد؟!\* آيا از عذاب و انتقام خدا ايمنند در حالى كه جز گروه زيانكاران خود را از عذاب و انتقام خدا ايمن نمى‌دانند؟!

[١] -اعراف( ٧): ٩٧- ٩٩.