عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٩٠ - معاشرت با مردم

\*\*\* تا اينجا اين حقيقت روشن شد كه در مرحله اول دوستان واقعى و حقيقى انسان عبارتند از خدا و پيامبران و امامان و حكيمان و عارفان و مؤمنان كه دوستى ايشان نسبت به انسان محض تأمين خير دنيا و آخرت است و شرايط دوستى با ايشان ايمان و محبت به آنان و پيروى از فرامين و گفته‌هاى آن‌هاست.

معاشرت با مردم‌

اما دوستى با عموم يعنى دوستى و رفاقت و مصاحبت با مردم، آن هم در فرهنگ پاك الهى شرايطى دارد كه در آيات و روايات بيان شده كه در ضمن توضيحات فرمايش حضرت صادق ٧ در اين باب، آن شرايط براى شما روشن مى‌شود.

امام ٧ در ابتداى روايت فرمود:

حسن رفاقت و معاشرت با خلق خدا در غير معصيت، از زيادتى فضل و توجه حضرت حق بر انسان است و هر كس در پنهان نسبت به حق و اوامرش خاضع باشد، البته سلوك و معاشرتش با مردم در آشكار و ظاهر نيكوست.

اين كه در مسئله گناه و معصيت، انسان با مردم رفيق و شريك و مصاحب نباشد

[١] -فؤاد كرمانى.