عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٣ - غفلت، ريشه امراض روحى

غفلت، ريشه امراض روحى‌

چون انسان در وادى معرفت قدم بزند، يعنى معلم زندگى خويش را انبيا و امامان و عالم واجد شرايط قرار دهد و آن معرفت را به عمل تبديل كند، دست توفيق دستش را گرفته از دام هوا و هوس رهاييش دهد و نفس، او را در برابر حق تسليم نموده از دام هر نوع غرور آزادش نمايد، در اين وقت است كه از معامله آخرت به دنيا كه بدترين و خسارت بارترين معامله است دورى جسته و به فرموده حضرت صادق ٧ در ابتداى روايت باب غرور افضل را به ادنى معامله نمى‌كند.

امام صادق ٧ در دنباله روايت مى‌فرمايد:

در نفس، خودبين مباش و بر خويش به ديده عجب نظر مكن، چه بسا كه به مال و ثروت و صحت و سلامتت مغرور شوى و از ياد مرگ و انتقال از اين عالم به عالم ديگر غافل گردى كه اين غفلت ريشه بسيارى از امراض روحى و علت بسيارى از گناهان و معاصى است.

و چه بسا كه بر اثر بى‌خبرى از خويش و اعجاب، نسبت به نفس و طول عمر و داشتن اولاد و يار و رفيق مغرور گشته و تصور كنى نجات و لذت و راحتى در داشتن اولاد و يار است، در حالى كه اين طور نيست چه بسيار مردمى كه بر اثر اولاد و رفيق اهل جهنم شدند!

و بسا باشد كه فريفته به حال و مال و آرزو گردى و به خاطر رسيدن به پاره‌اى از آمال و آرزوهايت گمان كنى به مقصود رسيده و سلوكت سلوك صادقانه بوده، در حالى كه هر حالى و هر مالى و هر آرزويى آراسته به حقيقت نيست، مگر آن كه‌