عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣١٣ - صوت حيوانات

صداى نمونه جغد هادسن صدايى است كه از به هم خوردن منقارش توليد مى‌شود.

پرندگانى كه با منقار خود صدا در مى‌آورند، آنقدر با مهارتند كه مى‌توانند يك قطعه موسيقى كامل را اجرا نمايند.

صوت لك‌لك شباهت زيادى به قاشك دارد، اين حيوان با تغيير وزن و شدت صوت مى‌تواند آواز شبانه عاشقان اسپانيايى را اجرا كند.

داركوب، اين موجود پاك باخته تصور مى‌كند كه منقار وى به تنهايى براى بيان احساساتش كافى نيست، اين حيوان بانوى خود را با اجراى قطعات موسيقى بر روى تنه درختان خشك سرگرم مى‌كند.

كبك نر با بال‌هاى خود ضربه‌هايى به روى طبل وارد مى‌سازد كه تعداد اين ضربه‌ها در هر دقيقه به چهل مى‌رسد.

حشرات اندام صوتى ندارند و معمولا براى توليد صدا به اصطكاك متوسل مى‌شوند، براى مثال ملخ با ماليدن ساق پا به بال‌هاى سخت خود و يا ماليدن قسمت‌هايى از بال‌هايش با يكديگر صوت توليد مى‌كند.

جيرجيرك صد و پنجاه منشور سه گوش در قسمت‌هايى از بال خود همراه با چهار پوسته كه با نوسانات خود صوت را افزايش مى‌دهند در اختيار دارد.

به همين خاطر است كه گوش حشرات در سر قرار ندارد، گوش جيرجيرك روى زانو و آذان ملخ در انتهاى ساق پاى اين موجود قرار دارد.

ماهيان با اصطكاك باله‌هاى پهلويى خود صوت توليد مى‌كنند، ماهى قنات با ساييدن يا به هم فشردن دندان‌هاى حلقى خود صوت ايجاد مى‌نمايد.

شاه ماهى دستگاه صوتى عجيبى دارد كه مخصوصا در ماهيان نغمه‌سرا و سرخ ماهيان دريايى پيشرفته است، اين ماهيان با كيسه‌هاى شناى خود از طريق انقباض‌