ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ٣٣٥ - باب ٥٩ در باره بيم و اميد و حسن ظن بخدا و گمان لطف و كرم از خداوند متعال داشتن
خداوند بندگانش را هشدار ميدهد اى بندگان من از من بترسيد. قرآنى كه تشابه نظم و اسلوب دارد از شنيدنش آنان كه از خداى خود ميترسند پوست بر بدنشان جمع مىشود سپس نرم مىشود (حالشان و چهره و بدنشان دگرگون مىشود) و دلهاى آنان هميشه متوجه بياد خدا است.
سجده ٤٣ إِنَّ رَبَّكَ لَذُو مَغْفِرَةٍ وَ ذُو عِقابٍ أَلِيمٍ. پروردگار تو هم بخشش و مغفرت و هم كيفر سخت و دردناك دارد.
حم عسق تَكادُ السَّماواتُ يَتَفَطَّرْنَ مِنْ فَوْقِهِنَّ وَ الْمَلائِكَةُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِمَنْ فِي الْأَرْضِ أَلا إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ.
نزديك است آسمان از بالاى آن شكافته شود (از خوف حق) و ملائكه مشغول تسبيح و حمد خدا هستند و براى مردم زمين طلب مغفرت از خدا مينمايند بدانيد كه خدا همان ذات مقدسى است كه بخشنده و مهربان است.
حمعسق ١٧- ١٨ وَ ما يُدْرِيكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ قَرِيبٌ. يَسْتَعْجِلُ بِهَا الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِها وَ الَّذِينَ آمَنُوا مُشْفِقُونَ مِنْها وَ يَعْلَمُونَ أَنَّهَا الْحَقُ.
از كجا ميدانى شايد قيامت نزديك باشد. كسانى كه ايمان ندارند نسبت بقيامت عجله و شتاب دارند (پس كى واقع مىشود). ولى آنان كه ايمان دارند از فرا رسيدن قيامت در ترس و وحشتند و ميدانند كه قيامت حق است و هيچ احتمال خلافى در آن راه ندارند.
فتح ٦ الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لَعَنَهُمْ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِيراً.
منافقانى كه نسبت بخدا بدگمان بودند، بر آنها باد گردش بد روزگار و خشم و لعنت نموده خدا بر ايشان و دوزخ را كه جايگاه و بازگشت بدى است براى آنان آماده نمود.
ق ٣٣ و ٤٥ مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ. آن كس كه در پنهان از خدا بترسد فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَنْ يَخافُ وَعِيدِ آن كس را كه از وعيد بكيفر و عذاب خوف و ترس دارد بوسيله قرآن تذكر و اندرز بده.
ذاريات ٣٧ وَ تَرَكْنا فِيها آيَةً لِلَّذِينَ يَخافُونَ الْعَذابَ الْأَلِيمَ. در آن شهر قوم لوط علائم و نشانهاى باقى گذاشتيم و آن شهر را مايه عبرت قرار داديم براى آن كسانى كه از عذاب دردناك الهى بيم و خوف دارند.
طور ٢٦- ٢٧ قالُوا إِنَّا كُنَّا قَبْلُ فِي أَهْلِنا مُشْفِقِينَ. فَمَنَّ اللَّهُ عَلَيْنا وَ وَقانا عَذابَ السَّمُومِ بهشتيان در گفتگوئى كه با هم دارند گويند كه ما قبل از اين در دنيا ميان مردم در حال خوف و ترس از عذابهاى الهى بسر ميبرديم خدا هم بر ما منت نهاد و ما را از