حديد ١٦ آيا وقت آن نرسيد كه ايمان آورده‌ها دلهاشان بياد خدا خاشع گردد و به آنچه از حق نازل شده توجه كامل نمايند و مانند اهل كتاب نباشند (يهود و نصارى) كه قبلا توراة و انجيل براى آنها آمد كه دوران طولانى بر آنها گذشت و دلهاشان زنگ قساوت گرفت و بسيارى آنها نابكارند.

مجادله ٢١ آنها مردانى هستند كه ايمان در اعماق دلشان رسوخ نموده و خداوند آنان را با روح قدس مؤيّد و نصرت نموده.

منافقون ٣ (كفر را انتخاب كردند) خدا هم مهر شقاوت بر دلهاشان نهاد بنا بر اين درك و فهم را از دست داده‌اند.

منافقون ٤ (از نظر بدن و جسم) (آراسته) ولى در واقع مانند چوب خشك بر ديوارند (از درون پوچ و تهى هستند).

تغابن ١١ و هر كه بخدا ايمان آورد خدا هم دلش را با نور هدايت روشن مينمايد.

ملك ١٠ (پس از ورود در آتش دوزخ) چنين ميگويند اگر ما سخنان انبياء را گوش ميكرديم يا از چراغ فروزان عقل استفاده مينموديم از دوزخيان نميشديم.

ملك ٢٢ آيا آن كس كه سرنگون برو درافتاده بهتر راه را يافته و شناخته يا آن كس كه در راه صاف و مستقيم ايمان سير ميكند.

انشراح آيا ما نعمت شرح صدر بتو عنايت نكرديم (سينه‌ات باز و دلت را روشن ساختيم).

تا اينجا آياتى بود مربوط به قلب و حالات دل و روان انسان و معناى بينائى و كورى و شنوائى و كرى و (مرگ و زندگى) از نظر قرآن.

اما اخبار و روايات در اين باب‌

١- كافى ج ٢ ص ٢٦٦ حضرت صادق ٧ فرمود. هيچ قلبى نيست مگر اينكه داراى دو گوش است در كنار يكى از آنها فرشته‌اى كه ارشاد و راهنمائى بسعادت و كمال ميكند و در كنار گوش ديگر شيطانى است گمراه‌كننده (انسان استعداد انتخاب هر دو راه را دارد). اين يك او را وادار مينمايد و ديگرى باز ميدارد. شيطان او را به معصيت و نافرمانى دستور ميدهد و فرشته او را از مخالفت و تمرد فرمان الهى ميترساند و اين است معناى گفتار پروردگار كه در سوره (ق) آيه ١٨ ميفرمايد از طرف راست و چپ انسان نيروئى مستقر است. هيچ گفتارى از دهانش خارج نميشود مگر اينكه در كنار آن گفتار نگهبانى آماده و مهيا هست.