ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ٢٨٧ - باب ٥٦ در طاعت و تقوى و ستايش متقين و صفات و علائم آنان و اينكه ميزان ارزش و شرط قبولى عمل تقوى است
وَ اتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ در باره عده زنان و زيان رساندن بآنان از خدا بترسيد وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ در آنچه كه امر و نهى فرموده تقوى داشته باشد يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً راه رهائى از مشكلات دنيوى و اخروى برايش فراهم ميسازد وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ از راه رهائى كه اصلا بكفرش نميرسيد روزى او را ميرساند كه در تفسير از حضرت صادق ٧ يعنى كارهاى دنيوى را مرتب ميفرمايد و در مجمع از پيغمبر ٦ نقل كرده كه حضرت اين آيه را قرائت فرمود وقتى مخرجا را خواند فرمود راه رهائى و خلاص از شبهات و مشكلات دنيوى و از شدائد مرگ و دشواريهاى قيامت و نيز از آن حضرت نقل شده كه فرمود: من آيهاى را- ميدانم كه اگر مردم آن را بگيرند و عمل كنند براى آنها كافى است و همين آيه وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ ... ميخواند و مكررا اعاده ميفرمود و در نهج البلاغه فرمايد
مخرجا من الفتن و نورا من الظّلم
راه نجات و رهائى از فتنهها و نور و روشنائى از تاريكىها و در مجمع از حضرت صادق ٧ كه فرمود يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ يعنى خداوند آنچه را كه عنايت فرموده با بركت و با ميمنت مينمايد و در كتاب من لا يحضره الفقيه از حضرت صادق از اجداد طاهرين او نقل شده كه على ٧ فرمود كسى كه بدون زحمت و فعاليت رزقى بدستش آيد و او براى تحصيل آن روزى قدمى برنداشته و دستى دراز نكرده و سخنى نگفته و خود را آماده و مهيا براى دستيابى بآن نكرده چنين شخصى از همان افرادى است كه خداوند در قرآن فرموده وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ ... تا آخر آيه و در كافى از حضرت صادق ٧ نقل شده كه هنگامى كه اين آيه نازل شد گروهى از اصحاب و ياران رسول خدا ٦ در را بروى خود بستند و فقط بعبادت پرداختند و اظهار داشتند كه خداوند ضامن روزى ما شد و كفايت امر ما را مينمايد اين داستان و عمل اينها بمحضر رسول خدا گزارش شد پيغمبر ٦ آن گروه را احضار فرمود و سؤال نمود چرا چنين كرديد؟ عرضه داشتند چون خداوند خود متكفل و ضامن رزق و تأمين زندگى ما شده ما هم همت خود را بعبادتش گماشتيم حضرت فرمود اين عمل صحيح نيست هر كس اين روش را اتخاذ كند خداوند دعا و خواسته او را اجابت نخواهد فرمود طلب و تحصيل روزى بر شما واجب است و نيز در كافى از حضرت صادق ٧ نقل شده اين آيه ناظر است بگروهى از شيعيان ما كه هزينه مسافرت و آمدن نزد ما و شنيدن احاديث از ما و فرا گرفتن علوم ما را نداشتهاند و گروه ديگرى كه قدرت مالى بيشترى دارند حركت نموده و بر خود رنج سفر را همواره كرده و بمجلس ما وارد ميشوند و احاديث و حقائق علمى را فرا گرفته و بسوى دسته اول مراجعت مينمايند و اين احاديث را براى آنان بازگو ميكنند و آنان احاديث نقل شده را فرا گرفته و ضبط مينمايند ولى همان دسته در اثر سستى و بىحالى احاديثى را كه خود شنيدهاند بدست