ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ٣٠٩ - باب ٥٧ در ورع و پرهيزگارى و اجتناب و دورى از امور مشكوك و شبههناك
١٣- كافى محمد بن يحيى ... از ابن ابى يعفور نقل كرده كه حضرت صادق ٧ فرمود: مردم را با غير زبان خود (با اعمال و رفتار خود) براه حق دعوت نمائيد بايد مردم از شما ورع و كوشش و نماز و اعمال خير ببينند
فانّ ذلك داعية
كه اين روش كاملا جلبكننده است. ايضاح
فانّ ذلك داعية
يعنى مخالفين و افرادى را كه در مذهب شيعه نيستند وادار و ترغيب ميكند كه مذهب شما را انتخاب كنند و تاء داعيه براى مبالغه است و اين حديث با مختصر تفاوتى كه در سند و متن دارد در باب صدق خواهد آمد كه در آنجا بجاى نماز صدق آمده است.
١٤- كافى حسين بن محمد ... از محمد بن حمزه علوى نقل كرده كه عبيد اللَّه بن على از حضرت كاظم نقل نموده كه گفت بسيارى از اوقات از پدرم شنيدهام كه ميفرمود:
از شيعيان ما نيست آن كس كه حتى زنان پردهنشين ورع و تقواى او را بازگو نكنند و از دوستان ما نيست آن كس كه در قريهاى باشد و در آن ده هزار نفر ساكن باشند و در ميان آنان يك نفر با تقوىتر و پرهيزگارتر از آن شيعه باشد.
بيان لفظ خدر بكسر (كه در اين حديث خدور هست) همان طورى كه در قاموس گفته پردهاى است كه در يك قسمت از اطاق و خانه آويخته مىشود كه جاى كنيز و كلفت خانه است و بطور كلى هر چه انسان را بپوشاند چه ديوار چه خانه و يا چيز ديگر خدر است كه خدور و اخدار جمع آنست و بفتح خاء ملزم داشتن دختر بمراعات پوشش است و اخدار و تخدير هم باين معنا است و بزنى كه مراعات حجاب و پوشش را بنمايد مخدور و مخدرة و مخدّرة گويند (تمام شد حرف قاموس) و مقصود از اين جمله اين است كه شيعه بايد چنان مشهور به تقوى و پرهيزگارى باشد كه نه تنها زمانى كه در اجتماع آمد و شدى دارند، بلكه حتى زنهائى كه در خانه هستند و پرده نشينند از تقواى او گفتگو كنند و بعضى گفتهاند كه از اين حديث استفاده مىشود كه اظهار تقوى و پرهيزگارى كه در نتيجه انسان مشهور به پارسائى و ورع شود عمل خوبى است البته بشرط اينكه انگيزه ريا، و خودنمائى در آن نباشد، بلكه غرض صحيح و هدف عقلائى در اين كار داشته باشد مثل اينكه ديگران از او پيروى كنند و يا خود را از نسبت فسق و گناه مصون بدارد. ولى اين حرف صحيح نيست.
١٥- معانى الاخبار و صدوق از پدرش ... از فضيل بن عياض كه گويد بحضرت صادق ٧ عرض نمودم پرهيزگار كيست؟ فرمود آن كس كه از كارهائى كه خدا حرام نموده بپرهيزد و از اين مردم اشرار و ستمكارى دورى كند و اگر از موارد شبههناك خوددارى نكند ناخودآگاه بطرف حرام كشيده مىشود و هنگامى كه انسان منكر و كارهاى زشتى را ببيند و با داشتن قدرت از آن جلوگيرى نكند معلوم مىشود كه اين شخصى است كه دوست