ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ٢٨٢ - باب ٥٦ در طاعت و تقوى و ستايش متقين و صفات و علائم آنان و اينكه ميزان ارزش و شرط قبولى عمل تقوى است
بخشش ملوك هستند براى دريافت ثوابها و نعمتها بر خداى مهربان وارد ميشوند وَ صَرَّفْنا فِيهِ مِنَ الْوَعِيدِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ تذكرات و هشدارهائى از عذاب در قرآن ميدهيم باشد كه از معصيت و گناه دورى كرده و تقوى و پرهيزكارى حالت ثابت و ملكه درونى براى آنها شود أَوْ يُحْدِثُ لَهُمْ ذِكْراً و يا لا اقل پند و اندرز و عبرتى باشد براى آنان كه پس از شنيدن اين هشدارها از معاصى و گناهان خوددارى نمايند و از جهت اينكه ايجاد اين حالت درونى و ملكه باطنى بايد با مراقبت خود آنان باشد پيدايش تقوى را بخود آنان نسبت داده و پند و اندرز دنبال تذكرات قرآنى پيدا مىشود لذا احداث و ايجاد عبرت را بقرآن نسبت داده (يُحْدِثُ لَهُمْ) قرآن مقدس حالت عبرت براى آنان ايجاد نمايد وَ الْعاقِبَةُ پايان نيك لِلتَّقْوى براى صاحبان تقوى است.
يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ در كتاب احتجاج است كه پيغمبر ٦ فرمود مردم تقوى داشته باشيد تقوى داشته باشيد از قيامت بترسيد كه خداوند فرمود: إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْءٌ عَظِيمٌ اضطراب و وحشت قيامت بس بزرگ و دهشت بار است و در تفسير است كه اين خطاب هشدارى است همگانى و براى همه مردم. لَنْ يَنالَ اللَّهَ مورد رضايت و پذيرش خدا قرار نميگيرد لُحُومُها گوشت قربانىها كه صدقه داده مىشود وَ لا دِماؤُها و همچنين خونهاى آنها كه ريخته مىشود از نظر اينكه خون و گوشتى است كه ريخته مىشود و يا تصديق مىشود مورد پذيرش حق نيست و اين عمل صرف نظر از تقوى موجب خشنودى خدا نيست وَ لكِنْ يَنالُهُ التَّقْوى مِنْكُمْ فقط آن تقواى قلبى كه همراه اين اعمال است و انگيزه انجام اوامر الهى و تعظيم حق است و موجب قرب و نزديكى باو و خالص نمودن عمل از شوائب است موجب رضا و خشنودى خداوند ميگردد.
در تفسير جوامع الجمع مرحوم طبرسى حديثى نقل شده كه در زمان جاهليت و قبل از اسلام مردم در اعمال حج پس از قربانى نمودن خانه كعبه را با خون آن قربانيها آغشته مينمودند (بخيال آنان اين عمل يك نحو تعظيم و احترام بود) و اين مردم پس از اسلام همين عمل را مىخواستند ادامه دهند كه اين آيه نازل شد و مسلمين را از اين كار بازداشت. در علل الشرائع از حضرت صادق ٧ نقل شده كه از حضرتش علت و حكمت قربانى را سؤال كردند حضرت فرمود خداى مهربان در اولين قطره خون كه از قربانى بزمين برسد صاحبش را مشمول رحمت و مغفرت خود قرار ميدهد و براى اين جهت كه آن كسى كه واقعا داراى تقوى است و در نهان از خداوند ميترسد و در برابر امرش تسليم محض است معلوم گردد كه فرمود لَنْ يَنالَ اللَّهَ لُحُومُها ...) سپس فرمود ببينيد كه خداوند چگونه قربانى هابيل را پذيرفت (چون واقعا داراى تقوى بود و در برابر امر حق تسليم