ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ٢٢٠ - باب ٥٤ در باره اخلاص و معناى قرب و نزديكى خداوند متعال
تفسير امام ٧ در بيان معناى اين جمله چنين آمده كه خداوند براى تعليم بندگان فرموده يعنى شما مردم كه مشمول نعمتهاى خدا هستيد بگوئيد اياك نعبد- اى خدائى كه نعمتت را بر ما ارزانى دادهاى ما با كمال اخلاص و ذلت و خشوع و خضوع بدون رياء و خودنمائى تو را اطاعت و عبادت مينمائيم و اياك نستعين براى اداء اطاعت فقط از تو- يارى ميخواهيم همان طورى كه دستور داده و از اثر يارى تو خود را از محرمات و خواستههاى نامشروع دنيوى دور داشته و پرهيز ميكنيم و بحفظ و نگهدارى تو خود را از شيطان و از انسانهاى گمراهكننده و از شر و آزار ستمكاران مصون و محفوظ ميداريم. بَلى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ يعنى خودش را و يا قصد و نيتش را تسليم خدا و براى خدا نمايد كه همان خلوص و اخلاص را ميرساند. مرحوم طبرسى گويد معناى آيه چنين است كه هر كس خود را براى خدا خالص گرداند يعنى راه رضا و خشنودى حق را بپيمايد (قول ابن عباس) و گفته شده يعنى خود را بتمام معنا آماده اطاعت خدا نمايد و گفته شده يعنى تمام كارهايش را بخدا تفويض و واگذار نمايد و گفته شده يعنى در برابر امر خدا با خضوع و فروتنى تسليم باشد و هو محسن داراى عمل نيك و يا داراى ايمان و يا داراى اخلاص در عمل باشد.
فله اجره ... يعنى پاداش عملش نزد خداوند متعال محفوظ است.
و در تفسير امام ٧ در اين آيه بَلى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ يعنى همان گونه كه ايمان آورندگان برسول خدا ٦ بهنگام استماع دلائل و براهين رسول خدا ٦ تسليم شدند و هو محسن عمل خود را براى خدا انجام دهد فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ يعنى پاداش عملش نزد خدا است در روز قضاوت الهى وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ در آن روزى كه در اثر مشاهده عذاب الهى ترس و وحشت كفار را فرا ميگيرد اينان خوف و ترسى ندارند وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ و هنگام مرگ حزن و اندوهى براى آنها نيست چون در آن حال بشارت بهشت بآنها داده مىشود وَ نَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ و ما خود را براى خدا خالص نموده و در ايمان و اطاعت خود هيچ گونه شرك آشكار و شرك پنهان و خفى نخواهيم داشت. لِلَّهِ. در آيه وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ اين لفظ دلالت دارد كه قصد قربت در حج و عمره لازم.
اين لفظ دلالت دارد كه قصد قربت در حج و عمره لازم و واجب است يعنى اين عمل خالصا لوجه اللَّه باشد. وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ يعنى جانشين را ميفروشد و بذل جان مينمايد ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ بمنظور تحصيل رضاى حق سبحان و از اين تعبير استفاده مىشود كه قصد دستيابى برضا و خشنودى خداوند يكى از راههاى قربت و نزديكى بخدا است.
محدثين اهل سنت و شيعه روايات زيادى با اسناد فراوان نقل كردهاند كه اين آيه در شأن امير المؤمنين ٧ در داستان خوابيدن آن حضرت در بستر پيغمبر ٦ و بجاى آن حضرت