ترجمه بحار الانوار (قسمت سوم از جلد پانزدهم) - موسوي همداني، ابوالحسن - الصفحة ١١١ - باب ٤٩(در باره كنارهگيرى از مردمان شرور و پليد و انس و الفت با خدا)

پرهيزكار پاكيزه پنهان و گمنام است و بدترين بندگان خدا آن فرد انگشت نشان است تا آخر خير ...

مهج الدعوات هم با اسناد ما تا سعد بن عبد اللَّه از كتاب خود بطور مرفوع نقل كرده كه حضرت رضا ٧ فرمود و همان طور نقل نمود.

١٣- نهج البلاغه امير مؤمنان ٧ فرمود. خوشا بحال كسى كه ملازم خانه خود باشد و مقدار كافى از قوت و خوراك داشته و اشتغال باطاعت پروردگار خويش نموده و بر خطا و گناه خود بگريد سر در كار خويش و مردم از دست او راحت باشند.

١٤- عده الداعى حضرت صادق ٧ فرمود: هيچ مؤمنى نيست مگر اينكه خداوند ايمانش را موجب انس و دلخوشى او قرار داده كه از اثر ايمان سكون دل و آرامش قلب دارد بطورى كه اگر در بالا و قله كوهى باشد وحشت و اضطراب ندارد.

حلبى از امام ششم ٧ نقل كرده كه فرمود: با مردم آميزش داشته باش تا در نتيجه آنان را بشناسى و چون شناختى از آنها بيزار ميشوى.

حضرت عسكرى ٧ فرمود: وحشت و بيزارى از مردم بمقدار معرفت و شناختن آنها است.

حضرت باقر ٧ فرمود: بنده: حق عبادت و بندگى را در صورتى انجام داده كه توجه و ارتباط خود را كاملا از تمام خلق قطع نموده و فقط بخدا بپيوندد در اين حال است كه خدا فرمايد اين شخص بنده خالص من است و او را به لطفش ميپذيرد.

موسى بن جعفر ٧ به هشام بن حكم فرمود: اى هشام صبر بر تنهائى نشانه عقل كامل و نيرومند است آن كس كه خداوند باو عقل قوى عنايت فرمايد از دنيا طلبان و اهل دنيا كناره ميگيرد و به آن چه نزد خدا است (آخرت و رضوان اللَّه) شوق دارد و با خداوند انس و الفت دارد بهنگام وحشت و او است رفيق و همراهش بهنگام تنهائى و ثروت و بى‌نيازيش هنگام فقر و تهيدستى و عزت بخش او است بدون داشتن فاميل اى هشام عمل اندك كه توام با علم و معرفت باشد پذيرفته و پاداش آن دو برابر است ولى عمل و عبادت زياد از جهال و نادان مردود.

امام دهم حضرت هادى ٧ فرمود: اگر تمام مردم در مسير و راهى باز و وسيع بروند تو بايد در راه آن مردى كه خدا را با كمال اخلاص و پاكى نيت مى‌پرستد قدم گذارى و در مسير او حركت كنى.