٦٨- كتاب حسين بن سعيد. فضاله از ابن مغرا از ابى بصير از حضرت صادق ٧ كه در تفسير آيه شريفه‌ يُؤْتُونَ ما آتَوْا وَ قُلُوبُهُمْ وَجِلَةٌ مؤمنون ٦٠ فرمود آنچه از اعمال انجام ميدادند با حالت خوف و با حالت رجاء و اميد انجام ميدهند.

٦٩- و نيز در همان كتاب عثمان بن عيسى ... از عاصم از حضرت صادق ٧ در تفسير همان آيه فرمود: اعمال خود را انجام داده و ميدانند بپاداش خود ميرسند ٧٠- نوادر راوندى بسندهاى خود از موسى بن جعفر ٧ از اجدادش از رسول خدا ٦ كه فرمود: كسى كه بگويد من بهترين مردم هستم اين شخص بدترين مردم است و هر كس با ضرس قاطع بگويد من اهل بهشتم اين شخص از اهل دوزخ است.

٧١- نهج البلاغه امير مؤمنان ٧ فرمود: هيچ كس نبايد از عذاب خدا ايمن باشد حتى بهترين افراد اين امت كه خداوند ميفرمايد فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ‌ جز مردم زيانكار از كيفر الهى ايمن نيست و هيچ كس نبايد از لطف و رحمت حق مأيوس و نااميد باشد حتى بدترين افراد اين امت كه خداوند فرمود: لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ‌. بجز كفار از رحمت حق هيچ كس نااميد نيست.

٧٢- عدّة الداعى از عالم (موسى بن جعفر) ٧ روايت شده كه فرمود: بخدا سوگند كه مؤمن بخير و سعادت دنيا و آخرت نميرسد مگر از راه حسن ظن بخداى متعال و اميدش باو و خوش خلقى و خوددارى از غيبت مؤمنين. و نيز خداوند متعال هيچ بنده‌اى را پس از توبه و استغفار عذاب نميكند مگر از جهت سوء ظن بخدا و كم اميدى و كوتاهى او در اميدوار بودنش بخدا و بدى اخلاق او و غيبت مؤمنين و هر كس كه بخدا حسن ظن بخدا داشته باشد قطعا لطف الهى را در كنار حسن ظن خود مى‌بيند. چون خداوند بزرگوار است و شرم ميدارد كه بر خلاف حسن ظن بنده خود و بر خلاف اميد او عمل كند.

بنا بر اين بينش و گمان خود را نسبت بخدا نيكو كنيد و بلطفش رغبت نمائيد كه خداوند ميفرمايد: الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ آنان كه بخدا گمان بد دارند بديها بر آنان باد.

امير مؤمنان ٧ فرمود: اگر ميتوانيد حسن ظن بخدا داشته و در عين حال داراى خوف شديد و ترس از او باشيد البته ميان اين دو صفت جمع كنيد چون حسن ظن بخدا