ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١١٩ - نامه امير المؤمنين(ع) به فرزندش امام حسن(ع)

مسأله) بدين نحو جارى شد. بنابراين حضرت داود و سليمان عليهما السّلام هر كدام بحكم خدا قضاوت كرده‌اند (و هيچ‌كدام جز حكم خدا را بيان نفرموده‌اند) و اين قضاوت اشاره‌اى بوجود حضرت سليمان ٧ بود.

روايت شده كه خداى سبحان بحضرت داود ٧ وحى كرد كه من ميخواهم قلوب بندگانم را بتو متوجه نمايم پس تو ايمان را بين من و خود فراهم كن و متخلق به اخلاق مردم باش.

روايت شده كه خداى تعالى حضرت داود را خطاب كرد كه در روز قيامت براى من و جن و انس خبر بزرگى خواهد بود (زيرا كه من) آنان را خلق ميكنم و آنها غير از مرا عبادت ميكنند، من رزق آنان را ميدهم ولى آنها غير از مرا پرستش مينمايند.

روايت شده كه خداى سبحان بحضرت داود ٧ خطاب كرد:

يا داود همچنانكه آفتاب براى آنهائى كه در آن مى‌نشينند تنگ نميشود همانطور هم رحمت من براى آنهائى كه در آن داخل ميشوند تنگ نخواهد شد، همانطور كه از فال گرفتن ضرر به پرنده نميرسد همانطور هم آنهائى كه فال بد ميزنند از فتنه نجات نخواهند يافت، همچنانكه در روز قيامت نزديكترين مردم به (رحمت) خدا مردمان متواضع ميباشند همانطور هم دورترين مردم از (رحمت) خدا مردمان متكبر خواهند بود.

روايت شده كه خداى سبحان بحضرت داود ٧ وحى كرد كه چرا (از مردم) كناره‌جوئى ميكنى عرض كرد: بجهت انسى كه بتو دارم خطاب رسيد كه چه چيزى را دوست دارى عرض كرد: محبت‌