ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٨

خطاب رسيد: آن چيزى را كه من ميدانم شما نميدانيد، من در نظر دارم كه خلقى را به يد قدرت خود خلق كنم و از فرزندان او انبياء و مرسلينى ايجاد كنم و عبادى را ائمه مهديّين قرار دهم و آنها را خليفه و حجّت بر خلق خود گردانم تا اينكه بندگان مرا از معصيت من نهى كرده و آنها را از عذاب من بترسانند و بطاعت من آشنا نمايند و آنها را براه من راهنمائى كنند.

من در نظر دارم كه نسناس و سركشان و معصيت‌كاران جنّ را از زمين خود بربايم و آنها را در هوا و اطراف زمين جاى گزين نمايم و بين خلق و جنّ پرده‌اى قرار دهم تا نسل آدم جن را نبينند و با آنها مجالست ننمايند.

ملائكه گفتند: ما علمى نداريم مگر آن اندازه‌اى كه تو بما تعليم كردى و تو عزيز و حكيمى، خطاب آمد كه من بشرى را از گل خشك نيكو و سياه خلق ميكنم، وقتى كه ساختمان بدن او را تكميل نمودم و از روح خود در بدن آن دميدم شما او را سجده كنيد! خداى عزّ و جلّ اين خطاب را قبل از خلقت آدم ٧ از اين نظر بملائكه كرد كه مقدّمه و حجّت را بر آنها تمام كرده باشد.

بعد از آن خداى تبارك و تعالى يك مشت آب شيرين و خوشگوار را بدست راست خود (يعنى دست قدرت) برگرفت و آن را پاك و تصفيه كرد و آن آب منجمد شد، بعد از آن خداى عزيز به آن آب فرمود: انبياء و مرسلين و بندگان نيكوكار و ائمّه مهديّين (هدايت‌شدگان) و دعوت كنندگان بسوى بهشت و تابعين آنها را تا روز قيامت از تو خلق ميكنم و هيچ باكى ندارم و هر عملى كه انجام دهم‌